ภาพคุ้นตาของแฟนบอลแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง หลังไมเคิล คาร์ริคต้องออกไปก้มหน้าขอโทษกองเชียร์หลังทีมพ่ายโคโมแบบยับเยิน 4-1 ในเวทียุโรป เหตุการณ์นี้ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาที่โอเล่ กุนนาร์ โซลชาต้องอำลาตำแหน่งหลังแพ้วัตฟอร์ดด้วยสกอร์เดียวกันเมื่อปี 2021 และสะท้อนให้เห็นว่าปัญหาของสโมสรไม่ได้อยู่แค่ผลการแข่งขันในสนาม แต่เป็นอาการที่วนซ้ำไม่รู้จบภายใต้แรงกดดันมหาศาลในฐานะทีมที่เคยยิ่งใหญ่ที่สุดทีมหนึ่งของโลก

นับตั้งแต่เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสันวางมือในปี 2013 แมนฯ ยูไนเต็ดได้เปลี่ยนผู้จัดการทีมถาวรมาแล้วหลายราย ตั้งแต่เดวิด มอยส์, หลุยส์ ฟาน กัล, โชเซ่ มูรินโญ่, โอเล่ กุนนาร์ โซลชา, เอริค เทน ฮาก, รูเบน อโมริม ไปจนถึงไมเคิล คาร์ริค แต่ทุกคนล้วนติดกับดักเดียวกันคือการแบกรับความคาดหวังจากอดีตที่ยิ่งใหญ่ ขณะเดียวกันผลงานของทีมก็ไม่เคยนิ่งพอจะสร้างรากฐานระยะยาวได้จริง แม้บางคนจะคว้าแชมป์เล็กๆ ได้บ้าง แต่กลับไม่เคยพาแมนฯ ยูไนเต็ดกลับไปสู่มาตรฐานเดิมได้เลย ปัญหายังลุกลามไปถึงห้องแต่งตัวและห้องประชุม เมื่อผู้เล่นแกนหลักเริ่มตั้งคำถามกับแท็กติกและทิศทางของสโมสรอย่างเปิดเผย จนทำให้เกิดคำถามว่า ต้นตอของความล้มเหลวแท้จริงแล้วอยู่ที่ตัวกุนซือ หรืออยู่ที่ระบบบริหารที่สับสนและไร้เอกภาพกันแน่

เรื่องราวยิ่งตอกย้ำว่าปัญหาของแมนฯ ยูไนเต็ดฝังลึกกว่าการเปลี่ยนโค้ช เพราะการตัดสินใจระดับนโยบายเต็มไปด้วยความย้อนแย้งและไร้ความต่อเนื่อง ทั้งการต่อสัญญาให้กุนซือบางรายก่อนจะปลดในเวลาไม่นาน การแต่งตั้งบุคลากรระดับสูงที่อยู่ได้ไม่นานเพราะความเห็นไม่ตรงกัน ไปจนถึงการดึงโค้ชที่มีระบบการเล่นไม่เข้ากับโครงสร้างทีมเข้ามารับงาน ทั้งหมดนี้ทำให้สโมสรกลายเป็นพื้นที่ที่คนเก่งหลายคนต้องเจอความยุ่งเหยิงแบบเดียวกัน แม้เซอร์จิม แรตคลิฟฟ์จะเข้ามาช่วยด้านการเงิน ลดต้นทุน สร้างรายได้ และผลักดันแผนสนามใหม่มูลค่ามหาศาล แต่หนี้สินและผลงานในสนามยังคงเป็นเงาดำที่ฉุดรั้งทุกอย่าง หากโครงสร้างภายในยังไม่ถูกแก้จากรากฐาน ต่อให้เปลี่ยนกุนซืออีกกี่คนหรือทุ่มงบอีกเท่าไร แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดก็อาจยังเป็นสโมสรที่หาคนกอบกู้ได้ยากเหมือนเดิม