เพราะอะไร นายทุนจากแดนสหรัฐอเมริกา ถึงให้ความสำคัญกับการซื้อทีมพรีเมียร์ลีกอังกฤษกันมากขึ้น แล้วทุกอย่างเริ่มต้นมาจากอะไร ใครเป็นเจ้าแรกที่เข้ามาลงทุนกับพรีเมียร์ลีก แล้วพวกเขาจะได้อะไรจากสิ่งนี้ เราจะไปหาคำตอบกัน!

เมื่อพรีเมียร์ลีกแยกตัวออกจากฟุตบอลอังกฤษส่วนที่เหลือในปี 1992 สโมสร 22 แห่งของพรีเมียร์ลีกทำรายได้ 205 ล้านปอนด์ในฤดูกาลเปิดตัว และผู้เล่นเฉลี่ยได้รับค่าจ้าง 2,050 ปอนด์ต่อสัปดาห์ สามสิบปีต่อมา แม้จะมีสโมสรน้อยลงสองทีม แต่รายได้ของลีกเพิ่มขึ้น 2,850% เป็น 6.1 พันล้านปอนด์ และผู้เล่นเฉลี่ยได้รับค่าจ้าง 93,000 ปอนด์ต่อสัปดาห์

ที่ใจกลางของการเติบโตอย่างน่าทึ่งนี้คือการปฏิวัติแบบอเมริกัน ในฤดูกาลเปิดตัวของพรีเมียร์ลีก ฟุตบอลยังคงฟื้นตัวจากความโศกสลดของเหตุการณ์ภัยพิบัติในสนามกีฬาที่ฮิลส์โบโรห์และไฮเซล เจ้าของทีมมักมาจากพื้นที่ท้องถิ่นและมีพื้นฐานทางธุรกิจ เจ้าของต่างชาติคนเดียวคือแซม ฮามแมนที่วิมเบิลดัน มหาเศรษฐีชาวเลบานอนที่ซื้อสโมสรด้วยความคิดชั่วครู่โดยมีรายงานว่าเขาสนใจเทนนิสมากกว่า ฤดูกาลสิ้นสุดลงโดยที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ภายใต้การคุมทีมของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน) คว้าแชมป์ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษเป็นครั้งแรกในรอบ 26 ปี

ปัจจุบัน หากข้อตกลงล่าสุดของ Friedkin Group ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐเท็กซัสในการซื้อเอฟเวอร์ตันผ่านไปได้ สโมสร 11 แห่งจาก 20 แห่งของพรีเมียร์ลีกจะถูกควบคุมหรือเป็นเจ้าของบางส่วนโดยนักลงทุนอเมริกัน สหรัฐอเมริกา ซึ่งเคยถูกมองว่าเป็นดินแดนสุดท้ายของฟุตบอลในเกมชาย ทันใดนั้นก็สนใจใน "ซอคเกอร์" ของอังกฤษอย่างมาก

สโมสร "บิ๊กซิกซ์" ของพรีเมียร์ลีกสี่ในหกแห่งถูกครอบครองโดยชาวอเมริกัน ได้แก่ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ลิเวอร์พูล อาร์เซนอล และเชลซี ในขณะที่แมนเชสเตอร์ซิตี้มีหุ้นส่วนน้อยของสหรัฐที่มีนัยสำคัญ แอสตันวิลล่า ฟูแล่ม บอร์นมัธ คริสตัลพาเลซ เวสต์แฮม และอิปสวิชทาวน์ยังมีการถือหุ้นของอเมริกาในระดับที่แตกต่างกันออกไป

และไม่ใช่แค่สโมสรชั้นนำที่มีเสน่ห์เท่านั้น การลงทุนของชาวอเมริกันยังมีนัยสำคัญในชั้นล่างของพีระมิดฟุตบอล นำโดยการเข้าซื้อสโมสรที่ไม่ได้อยู่ในลีกอย่างเร็กซ์แฮมโดยนักแสดงฮอลลีวูด ไรอัน เรย์โนลด์ส และ ร็อบ แมคเอลเฮนนีย์ รวมถึงการซื้อสโมสรเบอร์มิงแฮมซิตี้โดยนักลงทุนชาวอเมริกันรวมถึงทอม เบรดี ผู้ชนะซูเปอร์โบวล์เจ็ดครั้ง การลงทุนของชาวอเมริกันในฟุตบอลได้ขยายไปถึงสถานที่ที่มีความหลากหลายทางภูมิศาสตร์ เช่น คาร์ไลส์และครอว์ลีย์ในอังกฤษ และอเบอร์ดีนและเอดินบะระในสกอตแลนด์

แล้วทำไมชาวอเมริกันถึงหลงใหลในฟุตบอลอังกฤษ? และความกังวลที่ว่าผู้ถือหุ้นชาวสหรัฐอาจสมรู้ร่วมคิดในการ "ทำให้อเมริกัน" ตามประเพณีของพรีเมียร์ลีกมีความเป็นจริงเพียงใด ไม่ว่าจะเป็นการลดความเสี่ยงในการตกชั้น แนะนำระบบ “ดราฟต์พิค” หรือย้ายการแข่งขันและแม้กระทั่งสโมสรไปยังเมืองอื่นๆ?

เจ้าของทีมชาวอเมริกันรายแรกของพรีเมียร์ลีก  
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเป็นสโมสรพรีเมียร์ลีกแห่งแรกที่อยู่ภายใต้การเป็นเจ้าของของชาวอเมริกัน หลังจากมีเรื่องทะเลาะวิวาทเกี่ยวกับม้าแข่ง

ในปี 2005 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดถูกครอบครองโดยนักลงทุนหลายรายรวมถึงนักธุรกิจชาวไอริชและเจ้าของม้าแข่ง จอห์น แมคนีร์ และ เจพี แม็คมานัส เพื่อนเก่าของพวกเขา เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมยูไนเต็ด คิดว่าเขาเป็นเจ้าของม้าแข่งแชมป์ Rock of Gibraltar ร่วมกับพวกเขา ม้าพันธุ์แท้ที่มีมูลค่าหลายล้านจากสิทธิ์ในการผสมพันธุ์ พวกเขาไม่เห็นด้วย และข้อพิพาทอันขมขื่นนี้ทำให้แมคนีร์และแม็คมานัสตัดสินใจขายหุ้นในสโมสรฟุตบอล

ครอบครัวเกลเซอร์ที่ตั้งอยู่ในไมอามี ซึ่งมีส่วนร่วมในกีฬาอยู่แล้วในฐานะเจ้าของแฟรนไชส์ NFL ทีมแทมปาเบย์บัคคาเนียร์ ได้เริ่มซื้อหุ้นเล็กๆ ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอยู่แล้ว แต่การมีหุ้นของชาวไอริชที่ว่างลงอย่างกะทันหันทำให้มัลคอล์ม เกลเซอร์สามารถซื้อหุ้นควบคุมได้ในราคา 790 ล้านปอนด์ (ประมาณ 1.5 พันล้านปอนด์ในปัจจุบัน)

ข้อเท็จจริงที่ว่าเกลเซอร์ไม่มีเงินทุนเพียงพอในการซื้อหุ้นเหล่านี้เป็นปัญหาที่แก้ไขได้ ในโลกฟุตบอลอังกฤษชั้นนำที่อาจเรียกได้ว่าไร้เดียงสาทางการค้าในยุคก่อนพรีเมียร์ลีก แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเป็นสโมสรที่ไม่มีหนี้สินและจ่ายทางของตัวเองโดยไม่ใช้ประโยชน์จากการเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก เกลเซอร์เห็นโอกาสนี้และจัดการการซื้อกิจการแบบกู้ยืม (LBO) ซึ่งสโมสรฟุตบอลกู้ยืมเงินกว่า 600 ล้านปอนด์โดยใช้สินทรัพย์ของตนเองเป็นหลักประกันในการ "ซื้อสโมสรเอง" ในปี 2005

แม้ว่าจะต้องจ่ายดอกเบี้ยสูงเพื่อกองทุน LBO แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดยังคงคว้าแชมป์ต่อเนื่องภายใต้การคุมทีมของเฟอร์กูสัน รวมถึงแชมป์พรีเมียร์ลีกสามฤดูกาลติดต่อกันในปี 2007, 2008 และ 2009 รวมถึงแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในปี 2008 ท่ามกลางความสำเร็จนี้ สโมสรเห็นว่าราคาตั๋วต่ำเกินไปและเริ่มขึ้นราคา ส่งผลให้รายได้ในวันแข่งขันเพิ่มขึ้นจาก 66 ล้านปอนด์ในปี 2004/05 เป็นกว่า 101 ล้านปอนด์ในปี 2007/08

รายได้เชิงพาณิชย์เป็นอีกพื้นที่ที่เกลเซอร์ต้องการเพิ่ม แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดตั้งสำนักงานในลอนดอนและนำแนวทางระดับโลกในการค้นหาข้อตกลงแบรนด์อย่างเป็นทางการใหม่ ๆ ตั้งแต่ขนมขบเคี้ยวไปจนถึงผู้จัดหายางรถยนต์และรถแทรกเตอร์ ทำให้รายได้จากแหล่งนี้เพิ่มขึ้นสองเท่าเช่นกัน

แต่ในโลกใหม่ที่ก้าวร้าวมากขึ้นของ "การใช้ประโยชน์จากสินทรัพย์" หนี้ยังคงค้างอยู่ และแฟนบอลส่วนใหญ่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดยังคงสงสัยในตัวเจ้าของชาวอเมริกันของพวกเขา (หลังจากการเสียชีวิตของพ่อในปี 2014 สโมสรถูกเป็นเจ้าของร่วมโดยลูก ๆ หกคนของเขา โดยมีพี่น้องอัฟรามและโจเอล เกลเซอร์เป็นประธานร่วม)

ปัจจุบัน แม้ว่าจะจดทะเบียนบางส่วนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กและขายหุ้น 27.7% ของสโมสรให้กับมหาเศรษฐีชาวอังกฤษ เซอร์ จิม แรตคลิฟฟ์ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2024 เป็นจำนวนเงิน 1.25 พันล้านปอนด์ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดยังคงมีหนี้สินมากกว่า 546 ล้านปอนด์ และต้องจ่ายดอกเบี้ยสะสม 969 ล้านปอนด์นับตั้งแต่การซื้อกิจการในปี 2005 แต่ด้วยการประเมินมูลค่าสโมสรในปัจจุบันที่ 6.55 พันล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 5 พันล้านปอนด์) ทำให้เป็นการลงทุนที่ฉลาดมากสำหรับครอบครัวเกลเซอร์

ในความเป็นจริง ขณะที่ราคาที่จ่ายสำหรับสโมสรฟุตบอลทั่วยุโรปแตะระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แต่พวกเขายังคงถูกมองว่าเป็นการลงทุนราคาถูกเมื่อเทียบกับแฟรนไชส์ NFL, NBA และ MLB ในสหรัฐอเมริกา

ความแตกต่างระหว่างเกมในสหรัฐอเมริกาและพรีเมียร์ลีกอังกฤษนั้นชัดเจน ตัวอย่างเช่น ค่าลิขสิทธิ์ทีวีในประเทศในปัจจุบันใน NFL และพรีเมียร์ลีกมีมูลค่าเท่ากันที่ประมาณ 5 พันล้านเหรียญสหรัฐ (3.9 พันล้านปอนด์) ต่อปี อย่างไรก็ตาม พรีเมียร์ลีกต้องแบ่งรายได้นี้ระหว่างสโมสร 20 แห่ง ในขณะที่ทีม NFL 32 ทีมในปัจจุบันได้รับ 280 ล้านเหรียญสหรัฐ (218 ล้านปอนด์) ต่อฤดูกาลเป็นเงินทุนสำหรับรายได้หลักที่รับประกัน

ความเสี่ยงทางการเงินนั้นต่ำกว่ามากในสหรัฐอเมริกา เนื่องจาก NFL เป็นลีกแบบปิด ซึ่งหมายความว่าไม่มีการตกชั้นของสโมสรสู่ดิวิชันล่างสุด ผู้เล่นชั้นนำที่ดราฟต์มาจะได้เข้าสู่ทีมที่แย่ที่สุดในฤดูกาลก่อนผ่านทางระบบดราฟต์ ขณะที่เพดานเงินเดือนยังจำกัดจำนวนเงินที่ทีมสามารถใช้จ่ายได้!