เหตุใดแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ภายใต้ INEOS ยังถูกวิจารณ์ไม่ต่างจากยุคเกลเซอร์

ตลาดซื้อขายช่วงซัมเมอร์ของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ไม่ได้เป็นเพียงความผิดหวังเรื่องการเสริมทัพ แต่ยังสะท้อนภาพการวางแผนที่เอนเอียงไปทางแดนกลางอย่างชัดเจน ขณะที่ปัญหาเรื้อรังในแนวรับและแนวรุกกลับไม่ได้รับการแก้ไขอย่างที่ควรเป็น โดยยูไนเต็ดทุ่มงบก้อนใหญ่เพื่อคว้า ยูริ ตีเลอมันส์, อันเดรย์ ซานโตส และ คาร์ลอส บาเลบา มารวมกันราว 155 ล้านปอนด์ แต่กลับไม่มีเซนเตอร์แบ็กคนใหม่ ไม่มีแบ็กซ้ายเพิ่ม และไม่มีตัวแทนที่ใกล้เคียงพอสำหรับขุมกำลังเกมรุกที่หายไปจากการปล่อย ราสมุส ฮอยลุนด์ และ เจดอน ซานโช่ ออกจากทีม

ประเด็นสำคัญจึงไม่ใช่แค่การปิดดีลไม่ได้ในวันสุดท้ายของตลาด แต่คือการตัดสินใจเชิงโครงสร้างที่เลือกลงทุนหนักในพื้นที่หนึ่งของสนาม ทั้งที่รู้ดีว่าจุดอ่อนสำคัญของทีมอยู่ที่ไหน หากตำแหน่งฟูลแบ็กและแนวรับเป็นสิ่งที่จำเป็นจริง ยูไนเต็ดก็ควรมีแผนสำรองที่รัดกุมกว่านี้ ไม่ใช่ปล่อยให้สถานการณ์มาบีบในช่วงท้าย ขณะเดียวกันการปรับแดนกลางครั้งใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นแบบบังเอิญ แต่มันคือการเลือกเสริมทีมในทิศทางเดียวอย่างชัดเจนจนทำให้ความสมดุลของทั้งทีมเสียไป และเมื่อผลงานไม่ดีขึ้น ความรับผิดชอบกลับถูกโยนไปให้ ไมเคิ่ล คาร์ริค ซึ่งกลายเป็นเป้าให้วิจารณ์แทนผู้มีอำนาจในการตัดสินใจ

นั่นทำให้คำถามต่อ INEOS รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะการใช้เงินมากไม่ได้หมายความว่าทีมจะถูกสร้างอย่างมีความทะเยอทะยานเสมอไป หากยังทุ่มงบกับกองกลางสามราย แต่ปล่อยให้แนวรับอ่อนแอและเกมรุกขาดตัวทดแทนแบบใกล้เคียงเดิม ก็ไม่ต่างจากปัญหาในยุคเกลเซอร์ที่ถูกตำหนิมาตลอด เพียงแต่ถูกห่อหุ้มด้วยภาพลักษณ์ที่ดูทันสมัยและเป็นมืออาชีพมากขึ้น ตอนนี้คาร์ริคอาจยืนอยู่บนขอบเหวของความกดดัน แต่หากเขาถูกปลด นั่นก็ไม่ได้ทำให้ยูไนเต็ดได้ฟูลแบ็กใหม่ เพิ่มความแน่นอนในแนวรับ หรือแก้ปัญหาการจัดสรรงบประมาณที่ผิดจุดได้เลย ผลลัพธ์ในสนามต่างหากที่จะเป็นคำตอบสุดท้ายว่า INEOS ดีพอจะพาทีมไปข้างหน้า หรือกำลังเดินตามรอยเดิมเพียงแค่เปลี่ยนชื่อคนรับผิดชอบเท่านั้น