การจากไปของริชาร์ด ฮิวจ์ส ทำให้คำถามของลิเวอร์พูลใหญ่กว่าตัวเลขการใช้จ่าย 670 ล้านปอนด์ เพราะโจทย์แท้จริงไม่ใช่แค่การทุ่มเงินซื้อนักเตะ แต่คือการรื้อฟื้นความสามารถในการวางแผนล่วงหน้า ซื้อ-ขายอย่างมีชั้นเชิง และเตรียมตัวแทนไว้ก่อนที่ปัญหาจะมาถึง เหมือนช่วงที่ซาดิโอ มาเน่ ถูกปูทางให้หลุยส์ ดิอาซ รับช่วงต่ออย่างราบรื่น ลิเวอร์พูลเคยทำสิ่งนี้ได้ยอดเยี่ยม และนั่นคือมาตรฐานที่สโมสรต้องดึงกลับมาให้ได้อีกครั้ง

เรื่องราวของมาเน่สะท้อนหลักคิดนี้ได้ชัดเจน เขาย้ายมาด้วยค่าตัว 30 ล้านปอนด์ในวัย 24 ปี ก่อนสร้างผลงาน 269 นัด 120 ประตู และเป็นส่วนสำคัญของยุคที่พาทีมคว้าแชมป์เกือบทุกรายการใหญ่ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ลิเวอร์พูลวางดิอาซไว้ล่วงหน้าก่อนมาเน่อำลาทีม ทำให้การเปลี่ยนผ่านเกิดขึ้นโดยแทบไม่สะดุด ตรงกันข้าม การปล่อยดิอาซไปบาเยิร์น มิวนิก แม้จะเป็นดีลทำกำไร แต่กลับยังไม่เห็นตัวแทนที่ชัดเจนในทันที และสุดท้ายสโมสรต้องกลับไปใช้เงินก้อนใหญ่เพื่อแก้ปัญหาที่สามารถจัดการได้ตั้งแต่ต้น นี่คือความต่างระหว่าง “ดีลดี” กับ “การสร้างทีมที่ดี” อย่างแท้จริง

ภาพรวมของลิเวอร์พูลในยุคประสบความสำเร็จสูงสุดยืนยันเรื่องนี้ได้ดี ช่วงซัมเมอร์ 2016 ถึง 2018 สโมสรได้นักเตะระดับแกนหลักอย่างมาเน่, โมฮาเหม็ด ซาลาห์, เวอร์จิล ฟาน ไดค์, อลีสซง เบ็คเกอร์ และคนสำคัญอีกหลายรายเข้ามาเติมเต็มทีมจนเกือบสมบูรณ์ ก่อนคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกในปี 2020 โดยแทบไม่ต้องเสริมทัพมากนัก แต่หลังปี 2020 ความต่อเนื่องเริ่มหายไป การวางแผนทดแทนช้าลง และนักเตะหลายคนออกจากทีมโดยได้มูลค่ากลับคืนไม่เต็มที่ ส่งผลให้ทุกวันนี้ลิเวอร์พูลต้องแก้หลายจุดพร้อมกัน ดังนั้นคนที่จะสานงานต่อจากฮิวจ์สจึงไม่ได้มีภารกิจแค่ซื้อเพิ่มอีกไม่กี่คน แต่ต้องสร้างระบบที่ทำให้ทุกการตัดสินใจเชื่อมโยงกัน และทำให้อนาคตของแต่ละตำแหน่งถูกวางไว้ก่อนเสมอ เพราะความยิ่งใหญ่ของลิเวอร์พูลไม่เคยเกิดจากการซื้อถูกแค่ครั้งเดียว แต่มาจากการเตรียมทางสำหรับก้าวถัดไปอยู่ตลอดเวลา